Дастукацца да зумераў. Як зацікавіць моладзь гісторыяй Вялікай Айчыннай вайны
Навіны сюжэта «Праект «Краіна гаворыць»» Гісторык: сацыяльная дзяржава — адна з найвышэйшых каштоўнасцей, якая можа быць у нацыі Расследаванне справы аб генацыдзе беларускага народа: у чым цяжкасці пошукавай работы? 3 ліпеня, Мінск . Як зацікаўліваць моладзь гісторыяй Вялікай Айчыннай вайны, расказаў навуковы супрацоўнік Цэнтра ваеннай гісторыі Беларусі Інстытута гісторыі Нацыянальнай акадэміі навук Павел Ждановіч у праекце БЕЛТА «Краіна гаворыць».
Павел Ждановіч адзначыў, што для маладога пакалення вельмі характэрна вобразнае ўспрыманне. «Таму праз сістэму вобразаў трэба спрабаваць дастукацца да іх свядомасці. Тут вельмі важныя не столькі манументальныя фундаментальныя выданні, якія выкарыстоўваюцца на першапачатковым этапе, колькі рэчы, звязаныя з творчасцю, таму што любая творчая праца накіравана на тое, каб выклікаць у чалавека пачуццё суперажывання», — сказаў ён.
Адным з характэрных прыкладаў з’яўляюцца музейныя экспазіцыі або наведванне месцаў, звязаных з Вялікай Айчыннай вайной. «Напрыклад, наведванне месцаў пахаванняў, дзе ў дзяцей, якія прыехалі быццам бы на культурнае мерапрыемства, у працэсе наведвання гэтых мясцін і экспазіцый абсалютна мяняецца выраз твару і ўражанне. Яны выходзяць адтуль з іншымі ведамі і эмоцыямі. Узяць, напрыклад, сучасную экспазіцыю ў Хатыні, якая не можа пакінуць без унутранага водгуку», — заўважыў гісторык.
Што датычыцца фундаментальных выданняў, то тут прымяняецца такая штодзённая рэч, як QR-коды, якія могуць пашырыць інфармацыю, што не ўмяшчаецца ў аб’ём друкаванага выдання. «Безумоўна, гэта сёння данасць у публікацыйнай дзейнасці», — падкрэсліў Павел Ждановіч. Акрамя таго, актуальным з’яўляецца ўдзел маладых людзей у пошукавых атрадах, Вахтах памяці.
«Некалі ў адным са сваіх выступленняў Прэзідэнт Аляксандр Рыгоравіч Лукашэнка адказаў, што пытанні захавання гістарычнай памяці — гэта фактар нацыянальнай, а калі канкрэтызаваць — гуманітарнай бяспекі. Любыя формы і метады, накіраваныя на захаванне гістарычнай памяці і перадачу інфармацыі новаму пакаленню, сёння вельмі актуальныя. Ці гэта будзе Вахта памяці, ці навуковае вывучэнне падзеі, ці прыцягненне маладога пакалення да раскопак — усе формы на сённяшні дзень актуальныя. Паўтаруся, што пачуццё суперажывання вельмі неабходна, таму што ў маладога пакалення няма асацыятыўных элементаў з падзеямі і яны складана ўспрымаюць падзеі Вялікай Айчыннай вайны. Няма непасрэднага носьбіта памяці, як у нас былі дзяды ці прадзеды. У сучаснага пакалення гэта складана сфарміраваць, аде данесці неабходна. Данесці самы просты момант, што гэта іх сённяшняе мірнае стваральнае жыццё», — звярнуў увагу ён.
Паводле слоў навуковага супрацоўніка, сёння пытанні, звязаныя з перадачай памяці, вельмі важныя. «Але пачынаецца ўсё, на мой погляд, у сям’і. Самае першае — узяць захаваныя фатаграфіі на інтэрнэт-рэсурсах і паказаць дзіцяці фатаграфію яго прадзеда, сказаўшы, што яго сённяшняе жыццё напасрэдна звязана з тым, што зрабіў яго прадзед у час вайны. Нашы прадзеды, дзяды і бацькі здзейснілі два подзвігі: спачатку ратны ваенны, а потым працоўны. Прычым у час самой Вялікай Айчыннай вайны, працуючы ў тыле, развіваючы навуку і прамысловасць, потым яны аднавілі гэту дзяржаву, на што спатрэбіліся вялізныя, каласальныя намаганні. Савецкаму Саюзу рознымі аналітычнымі цэнтрамі адводзілася аднаўленне эканомікі толькі да 1965 года, і без знешняга запазычання ён не абышоўся б, — звярнуў увагу Павел Ждановіч. — Але Савецкі Саюз аднавіў сваю эканоміку ў 1949 годзе, не выкарыстоўваючы ніякіх знешніх інвестыцый і запазычанняў. Без працоўнага подзвігу пакалення пераможцаў гэта было б немагчыма».
*Праект створаны за кошт сродкаў мэтавага збору на вытворчасць нацыянальнага кантэнту
