«Усё прайшло сціпла, без пышнасці». Першая інаўгурацыя Прэзідэнта Беларусі вачамі відавочцы
Пасведчанне Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь уручана Аляксандру Лукашэнку, ліпень 1994 года 20 ліпеня, Мінск . Першая цырымонія інаўгурацыі Прэзідэнта Беларусі, якая адбылася 20 ліпеня 1994 года, прайшла сціпла, без пышнасці. Такім успамінам з карэспандэнтам БЕЛТА падзяліўся відавочца цырымоніі, дэпутат Вярхоўнага Савета і першых трох скліканняў Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Беларусі, заслужаны юрыст Рэспублікі Беларусь Анатоль Красуцкі.
«Электаральная кампанія 1994 года — выбары надзеі беларускага народа, які хацеў стабільнасці і ўпэўненасці ў заўтрашнім дні. Краіна пасля развалу Савецкага Саюза фактычна апусцілася ў бездань: народ збяднеў, узніклі бандытызм і карупцыя. На гэтым фоне рэакцыя людзей на пазіцыі, што займалі ў той час органы дзяржулады, была негатыўнай. Народ чакаў сур’ёзных змяненняў. Само па сабе абвяшчэнне незалежнасці не вырашала тыя пытанні, якія стаялі перад грамадствам», — адзначыў Анатоль Красуцкі.
Першы тур прэзідэнцкіх выбараў прайшоў 23 чэрвеня 1994 года. «Ні адзін з шасці кандыдатаў не змог перамагчы ў першым туры, што паказала, з аднаго боку, расслаенне грамадства, але адначасова — імкненне людзей да змяненняў. Больш за ўсіх галасоў набраў Аляксандр Лукашэнка. У другім туры, які прайшоў 10 ліпеня, Аляксандр Лукашэнка атрымаў пераканаўчую перамогу, набраўшы больш за 80 працэнтаў галасоў. Выбаршчыкі выказалі надзею, што чалавек з народа, які ведае іх праблемы знутры, павядзе краіну ў правільным напрамку», — сказаў заслужаны юрыст.
Выбранаму Прэзідэнту неабходна было вырашаць эканамічныя, сацыяльныя, палітычныя і іншыя праблемы. Але каб уступіць на пасаду ў адпаведнасці з Канстытуцыяй, кіраўнік дзяржавы павінен быў афіцыйна прынесці прысягу на вернасць народу, Асноўнаму закону, на добрасумленнае выкананне сваіх абавязкаў. Працэдура ўступлення на пасаду выбранага Прэзідэнта адбылася 20 ліпеня 1994 года ў Авальнай зале Вярхоўнага Савета ў час 15-й, пазачарговай сесіі. «За такі кароткі тэрмін незалежнасці краіны і існавання інстытута кіраўніка дзяржавы вопыту правядзення такіх мерапрыемстваў проста не было. Таму супрацоўнікі апарату сакратарыята Вярхоўнага Савета, МЗС вывучылі практыку аналагічных працэдур за мяжой, у першую чаргу — у былых саюзных рэспубліках. Інаўгурацыя прайшла даволі сціпла, без усялякай пышнасці», — падкрэсліў Анатоль Красуцкі.
Працэдура прайшла строга па сцэнарыі. Прэзідэнт зайшоў у Авальную залу праз цэнтральны ўваход, сеў у прэзідыум, пасля арганізацыйных пытанняў выйшаў на трыбуну, паклаў руку на Канстытуцыю і прынёс прысягу на вернасць народу. Пасля гэтага прагучаў гімн Беларусі — толькі музыка, паколькі словы яшчэ не былі прыняты. Затым нававыбраны кіраўнік дзяржавы выступіў з інаўгурацыйнай прамовай, тэзісы якой вызначылі палітыку краіны на наступныя дзесяцігоддзі.
«У сваёй прамове кіраўнік дзяржавы адзначыў, што Прэзідэнт павінен пастаянна адчуваць сувязь з простымі людзьмі, чыёй працай трымаецца наша зямля. Ён паабяцаў, што гэта сувязь ніколі не парушыцца. І трэба шчыра сказаць, што на працягу ўсіх гэтых 32 гадоў лідар свята выконвае дадзенае абяцанне, рэгулярна сустракаючыся з працоўнымі калектывамі, аграрыямі, прамыслоўцамі, настаўнікамі і вучонымі», — падкрэсліў Анатоль Красуцкі. 
Таксама ў прамове прысутнічаў блок, які датычыўся эканомікі. Прэзідэнт указаў на тое, што выхад з крызісу немагчымы без адзінай волі і сумеснай працы ўсяго беларускага народа. Акрамя таго, у прамове былі закрануты пытанні знешняй палітыкі. «У прамове было сказана: «Прэзідэнт будзе гарантам беларускай дзяржаўнасці. Мы не збіраемся замахвацца ні на чыю тэрыторыю, каму б у гістарычным мінулым яна ні належала. Наша задача — захоўваць існуючы сёння здабытак». Гэта міралюбная пазіцыя, накіраваная на добрасуседства і адмову ад удзелу ў ваенных канфліктах, застаецца нязменнай асновай знешняй палітыкі рэспублікі», — адзначыў заслужаны юрыст Беларусі.
За мінулыя 32 гады пройдзены велізарны шлях у эканамічнай, сацыяльна-культурнай і палітычнай сферах. Сёння голас Беларусі важка гучыць на пляцоўках вядучых сусветных арганізацый, а краіна займае дастойнае месца ў міжнароднай супольнасці. «Азіраючыся назад праз больш як тры дзесяцігоддзі, цяжка не прызнаць маштаб змяненняў, якія адбыліся. 32 гады — цэлая эпоха. І сведчыць яна аб тым, наколькі правільным быў выбар народа, паказвае на яго мудрасць», — рэзюмаваў Анатоль Красуцкі.
