«Твар у твар з трагедыяй беларускіх вёсак». Удзельнікі «Поезда Памяці» наведалі Хатынь
Навіны сюжэта «Маладзёжная палітыка Беларусі » Знаёмства з беларускай сталіцай і яе подзвігам. «Поезд Памяці» сустрэлі ў Мінску Танцы, плёначныя фатаграфіі і духоўнае абуджэнне. Пра што здымаюць кіно маладыя беларускія рэжысёры 3 ліпеня, Мінск . Удзельнікі «Поезда Памяці» наведалі мемарыяльны комплекс «Хатынь»,
Юнакі і дзяўчаты азнаёміліся з гісторыяй месца, якое сімвалізуе трагедыю беларускіх вёсак, знішчаных нямецка-фашысцкімі захопнікамі ў гады Вялікай Айчыннай вайны. Хатынь гітлераўцы спалілі разам са 149 жыхарамі, 75 з якіх былі дзецьмі. Яна стала сімвалам масавага знішчэння мірнага насельніцтва на тэрыторыі СССР, акупіраванай Германіяй. Адна з самых яркіх кропак мемарыяльнага комплексу — скульптура «Няскораны чалавек», асновай для стварэння якой паслужыла гісторыя Іосіфа Камінскага — адзінага дарослага сведкі трагедыі. Ён змог выбрацца з палаючага дома, але ў яго на руках памёр паранены сын.
Мікіта Кавалёў з Віцебска ўжо быў у мемарыяльным комплексе «Хатынь», але яшчэ ні разу не быў у музеі і не чакаў, што перажыве такія моцныя пачуцці. «Тут усё настолькі набліжана да таго, што бачылі гэтыя людзі, таму я і сам адчуў жах. Асабліва мяне ўразіў пакой, дзе вісела пятля, побач са скульптурай юнай падпольшчыцы, якая ўзыходзіць на эшафот. Таксама ўразіў пакой, у якім мы як быццам трапляем у хлеў, дзе спалілі людзей. Нават пахі, гукі і аніміраваная выява дзіцяці, якое выжыла і расказала пра свой лёс, адпавядалі страшнай атмасферы залы», — заўважыў школьнік.
Паводле яго слоў, насычаная двухтыднёвая праграма праекта пакінула след у яго жыцці. Ён будзе ўспамінаць і ваенна-гістарычную рэканструкцыю ў Брэсцкай крэпасці, дзе быў узноўлены пачатак вайны, і ўскладанні кветак на мемарыяльных могілках. На думку Мікіты, гэта правільна — заканчаць праект вось так.
«Сюды трапілі менавіта тыя прадстаўнікі краін, якія рэальна захапляюцца гісторыяй сваіх народаў, удзельнічаюць у даследчых групах або проста вывучаюць мінулае продкаў для сябе. Упэўнены, яны даведаліся шмат новага і мы прадоўжым знаёмства», — дадаў Мікіта Кавалёў.
У рэгіёне ў Івана Рашэтніка з Северабайкальска ёсць музей, прысвечаны Вялікай Айчыннай вайне, але паколькі непасрэдна там не вяліся бітвы, наведванне месцаў, дзе была акупацыя і ішлі баявыя дзеянні, зрабіла на яго вялікае ўражанне.
«Пра Хатынь я, вядома, ведаў, але мне было цікава даведацца больш, — прызнаўся школьнік. — Спадабалася, як у музеі ўсё арганізавана, тут шмат інтэрактываў, якія дапамагаюць глыбей пранікнуцца трагедыяй. Уражанні ад такіх экскурсій яшчэ ярчэйшыя, чым ад чытання падручнікаў. Я быццам убачыў усё на свае вочы.
«У маім атрадзе не толькі беларусы і расіяне, але і юнакі і дзяўчаты з Малдовы, Вялікабрытаніі, ЗША вельмі патрыятычныя і стараюцца захоўваць гістарычную памяць аб Вялікай Айчыннай вайне. Яны добра адзываюцца пра нашы краіны і паважаюць сваіх продкаў», — дадаў ён.
Ляйсан Губайтуліна з Кыргызстана да гэтага не так моцна цікавілася гісторыяй Вялікай Айчыннай вайны, але цяпер дакладна прадоўжаць яе вывучаць.
«Вельмі балюча глядзець, што перажывалі іншыя людзі, і ставіць сябе на іх месца. У Кыргызстане ёсць помнікі, прысвечаныя Вялікай Айчыннай вайне, але іх не так шмат і яны не такія маштабныя, таму што мы былі надзейным тылам: адпраўлялі рэчы, рабілі зброю і прымалі эвакуіраванае насельніцтва», — падзялілася сваімі ўражаннямі Ляйсан. Яна пасябравала з дзяўчынкамі з Беларусі і Казахстана, таму хоча прадоўжыць знаёмства з імі і вярнуцца ў нашу краіну.
Для Паліны Камінскай з Казахстана ганарова мець адно прозвішча з тым, кім была натхнёна скульптура «Няскораны чалавек». Адзін яе прадзед у час вайны быў ардынатарам, другі дайшоў да Берліна і страціў нагу.
«Мяне ўразіла, колькі вёсак было спалена ў Беларусі. Музей сапраўды паказвае ўвесь маштаб жаху і кранае за жывое. Мне таксама вельмі запомніўся Брэст, таму што ў час рэканструкцыі была перададзена жывая атмасфера пачатку вайны, якая ніколі не павінна паўтарыцца», — рэзюмавала Паліна Камінская.
