Яркая зорка беларускага балета. Да 80-годдзя з дня нараджэння балерыны Людмілы Бржазоўскай
Людміла Бржазоўская. Фота з архіва Вялікага тэатра 4 чэрвеня, Мінск . Сёння спаўняецца 80 гадоў з дня нараджэння народнай артысткі Беларусі, выдатнай балерыны Людмілы Бржазоўскай.
Нарадзілася Людміла Бржазоўская ў Мінску 4 чэрвеня 1946 года ў сям’і жывапісца Генрыха Бржазоўскага. З дзяцінства захапілася харэаграфічным мастацтвам. Спачатку займалася ў танцавальным гуртку Мінскага палаца піянераў, затым у Беларускім харэаграфічным вучылішчы. Настаўнікамі балерыны былі заслужаная артыстка Беларусі Ніна Младзінская і народная артыстка Беларусі Ірына Савельева.
Пасля заканчэння навучання ў вучылішчы Людміла Бржазоўская ўвайшла ў склад трупы Дзяржаўнага акадэмічнага Вялікага тэатра оперы і балета БССР (цяпер Нацыянальны акадэмічны Вялікі тэатр оперы і балета Рэспублікі Беларусь) і выступала на яго сцэне амаль 20 гадоў. Першай значнай работай на сцэне тэатра стала партыя Сальвейг у балеце «Пер Гюнт». У 1970 годзе Людміла праходзіла стажыроўку ў Ленінградскім тэатры оперы і балета імя Кірава (цяпер Дзяржаўны акадэмічны Марыінскі тэатр) у класе народнай артысткі СССР Наталлі Дудзінскай.
Творчы вопыт разам з цудоўнымі прыроднымі данымі і высокім прафесіяналізмам дазволілі Бржазоўскай стаць адной з самых яркіх зорак беларускай балетнай сцэны за ўсю яе гісторыю. Яна выканала вядучыя партыі ў балетах «Пасля балю», «Лебядзінае возера», «Спартак», «Раймонда», «Бахчысарайскі фантан», «Дон Кіхот», «Спячая прыгажуня», «Сільфіда», «Жызэль», «Шапэніяна», «Пахіта», «Фестываль кветак у Чынзане» і інш. Кожная партыя Людмілы Бржазоўскай станавілася высокім творчым дасягненнем, своеасаблівым мастацкім адкрыццём. Яе майстэрства вызначалася завершанасцю ліній, уменнем спалучаць унутраную сутнасць вобраза з пластычным рысункам танца. У час работы над спектаклямі «Рамэа і Джульета» і «Трыстан і Ізольда» склаўся творчы дуэт балерыны з Юрыем Траянам. Шмат гадоў артысты выступалі разам і дарылі яркія эмоцыі паклоннікам балета.
Людміла Бржазоўская была першай выканаўцай партый Кармэн у «Кармэн-сюіце», Евы ў «Стварэнні свету», Каханай у «Кармэна Бурана», Машы ў «Шчаўкунку» ў пастаноўках Валянціна Елізар’ева. Разам з трупай тэатра артыстка выступала больш як у 30 краінах свету, удзельнічала ў многіх форумах мастацтва, знялася ў тэлевізійных варыянтах балетаў «Лебядзінае возера», «Шчаўкунок», кінафільмах «Прададзены смех» і «Міф».
Пра Людмілу Генрыхаўну і яе творчасць з захапленнем пісалі крытыкі. Яе называлі «ідэалам танцоўшчыцы», «чараўніцай рухаў», «багіняй танца». Знакаміты скульптар Заір Азгур сцвярджаў, што «танец Людмілы Бржазоўскай — ланцуг імгненнасцей, з якіх складаецца споведзь неабыякавага і гарачага сэрца… Яна сама — твор мастацтва». Мастакоў натхняла вытанчаная і адухоўленая прыгажосць гэтай жанчыны. А гледачы, якія пабывалі на спектаклях, стваралі легенды аб яе танцы.
У 1975 годзе ва ўзросце 29 гадоў Людміла Бржазоўская была ўдастоена звання народнай артысткі БССР.
У 1987 годзе балерына закончыла навучанне на факультэце харэаграфіі Мінскага інстытута культуры, а ў 1989 годзе пакінула сцэну і пачала педагагічную дзейнасць. З 1997 года з’яўлялася педагогам-рэпетытарам Нацыянальнага акадэмічнага Вялікага тэатра оперы і балета Рэспублікі Беларусь. Таленавіты настаўнік, яна выхавала цэлую плеяду маладых артыстаў, якія прадоўжылі развіваць беларускі балет. Сярод яе вучаніц народныя артысткі Беларусі — Вольга Гайко, Людміла Кудраўцава і Ірына Яромкіна.
У 2000 годзе Людміла Бржазоўская была ўзнагароджана балетнай прэміяй кампаніі «Філіп Морыс» у намінацыі «Жыццё ў мастацтве».
6 снежня 2023 года ва ўзросце 77 гадоў Людміла Генрыхаўна пайшла з жыцця, пахавана на Усходніх могілках у Мінску.
