За кошт чаго рэгіёны ў Беларусі могуць працаваць больш эфектыўна, растлумачыў эксперт
Фота з архіва 13 лістапада, Мінск . Кожны рэгіён у Беларусі можа, абапіраючыся на ўнутраныя рэзервы, сыравінную базу, дасягнуць вялікіх поспехаў. Такую думку выказаў эканаміст, выкладчык Беларускага дзяржаўнага эканамічнага ўніверсітэта магістр палітычных навук Віктар Саевіч, каменціруючы асноўныя пасылы Прэзідэнта на рэспубліканскім семінары-нарадзе аб сучасных падыходах да рэгіянальнага развіцця ў Шклове.
Паводле слоў Віктара Саевіча, Шклоўскі раён — наглядны прыклад таго, як тэрыторыю са сціплымі стартавымі магчымасцямі вывесці на новы ўзровень. Ён служыць арыенцірам для іншых, даказваючы, што пры правільнай стратэгіі рэальна зрабіць якасны рывок. «Абапіраючыся на ўласныя ўнутраныя рэзервы, прыродны патэнцыял і сыравінную базу, кожны раён здольны дабіцца поспехаў», — лічыць эксперт.
Адным з ключавых вектараў далейшага развіцця павінна стаць сельская гаспадарка. На фоне глабальнага дэфіцыту якасных прадуктаў харчавання Беларусь дэманструе рэзультаты, якія ўражваюць: аб’ём экспарту па выніках мінулага года дасягнуў гістарычнага максімуму — $10 млрд. «Беларускія прадукты харчавання — вядомы брэнд. Нам удалося не проста зберагчы лепшыя савецкія стандарты якасці, але і прымножыць іх за кошт сучасных тэхналогій. Цяпер важна, і аб гэтым гаварылася ў Шклове, вывесці сельскую гаспадарку на больш высокі ўзровень, экспартаваць больш — дасягнуць планкі $20 млрд за пяцігодку», — падкрэсліў Віктар Саевіч.
Яшчэ адзін напрамак — дрэваапрацоўка. Больш за 40% рэспублікі пакрыта лесам. «Задача стаіць не проста перапрацаваць драўніну, а максімальна пакінуць прыбытак у сябе, рэалізоўваць прадукцыю з высокай дабаўленай вартасцю», — дадаў ён.
Таксама Прэзідэнт арыентуе на больш актыўную дапамогу горада вёсцы. Віктар Саевіч звярнуў увагу, што на працягу стагоддзя тэхналагічны прарыў ажыццяўляўся ў многім за кошт рэсурсаў вёскі. Сёння настаў час аддаваць доўг — прамысловым прадпрыемствам браць шэфства над сельгасвытворцамі, дапамагаючы ім кадрамі, тэхнікай і фінансавымі ўліваннямі. Найбольш эфектыўнае рашэнне, на думку эксперта, — цесная кааперацыя перапрацоўчых прадпрыемстваў і гаспадарак, якія выступаюць пастаўшчыкамі сыравіны. Аб’яднанне намаганняў, партнёрства здольна даць моцны штуршок для развіцця сельскіх тэрыторый.
Апорнымі кропкамі ў вёсцы ў Беларусі сталі аграгарадкі. «Паспяховы вопыт трэба маштабаваць, каб забяспечыць сельскім жыхарам гарадскі ўзровень камфорту», — лічыць магістр.
На семінары-нарадзе асобна была ўзнята тэма адраджэння перасовачных механізаваных калон (ПМК) і райаграсэрвісаў. На думку эканаміста, адмаўляцца ад эфектыўных практык падтрымкі вёскі, якія былі ў Савецкім Саюзе, не трэба. «Варта крытычна пераасэнсаваць гэту спадчыну, узяць за аснову лепшую, узмацніць сучаснымі тэхналогіямі. Немалаважную ролю ў гэтым можа адыграць навука. Галоўная мэта — ператварыць аграпрамысловы комплекс з датацыйнай галіны ў самадастатковы сектар эканомікі, які сам генерыруе даходы», — дадаў Віктар Саевіч.
