«Хачу прыехаць у Беларусь на больш доўгі час». Удзельнікі «Поезда памяці» з Францыі і ЗША аб праекце
3 ліпеня, Мінск . Удзельнікі культурна-адукацыйнага праекта «Поезд Памяці» адзначылі, што хацелі б вярнуцца ў Беларусь яшчэ раз. Яны падзяліліся з карэспандэнтам БЕЛТА сваімі ўражаннямі ад падарожжа і Беларусі і расказалі, які горад спадабаўся ім больш за ўсё.
«У Беларусі я пабывала ўпершыню дзякуючы гэтаму праекту, а ў Расіі аказалася ўжо трэці раз. Мне больш за ўсё спадабаўся Полацк. Там цудоўная старажытная архітэктура, прыгожыя цэрквы і саборы, якія ўражваюць уяўленне. Арган я ўжо чула ў Францыі, але ўсё роўна было цікава паслухаць яго тут. Запомніўся і захапляючы інтэрактыў, які дапамог мне лепш пазнаёміцца з гісторыяй Полацка. Я нават задумалася аб тым, каб прыехаць у Беларусь на доўгі час», — прызналася Аліса з Францыі. 
Спраўдзілася і яе мара пабываць у Санкт-Пецярбургу. І хаця ёй не ўдалося доўга пагуляць па вулачках горада, у памяці застаўся маляўнічы феерверк, які яна ўбачыла на «Пунсовых ветразях».
Маці Алісы з Севастопаля, а бацька француз. Кожны год разам з маці школьніца ўдзельнічае ў «Бессмяротным палку» ў Парыжы і наведвае могілкі, дзе пахаваны салдаты, якія аддалі жыццё ў кровапралітнай вайне. Прадзядуля Алісы ў час Вялікай Айчыннай вайны быў лётчыкам, трапіў у палон, але змог збегчы.
Мары з Францыі таксама ўпершыню прыехала ў Беларусь разам з праектам. Сярод усіх мясцін маршруту яна вылучыла Брэсцкую крэпасць, якая здзівіла яе сваёй манументальнасцю і маштабам, а яшчэ Санкт-Пецярбург, у якім яна была мноства разоў, але горад не перастае радаваць яе і заставацца любімым. 
«Я жыву ў купэ з дзяўчынкамі з Беларусі і Туркменістана, таксама паспела пасябраваць з удзельнікамі з Расіі і Таджыкістана. Пра «Поезд Памяці» мне расказалі сябры, з якімі я адпачывала ў «Артэку». Я часта бываю ў Расіі, таму што ў Піцеры жывуць сваякі і сябры маці. Сама маці з Чукоткі, яе продкі былі ў блакадным Ленінградзе», — падзялілася Мары.
Для Льва з Чыкага (ЗША) знаёмства з Беларуссю таксама было вельмі прыемным. «Больш за ўсё мне запомніўся Брэст. Я вельмі здзівіўся, наколькі прыгожая і маштабная Брэсцкая крэпасць. Мне таксама спадабалася ваенна-гістарычная рэканструкцыя, дзе паказвалі, як немцы напалі на Брэст. Гэта выглядала вельмі трагічна. Шмат людзей памірала. Гэта адбілася ў маёй памяці», — прызнаўся школьнік. 
Аб праекце «Поезд Памяці» яго маці расказала сяброўка, а ўжо маці прапанавала паўдзельнічаць яму. Прапрадзядуля Льва Раман Герасімовіч нарадзіўся ў Ташкенце. У 1943 годзе пайшоў на вайну і атрымаў раненне — у яго ў назе былі асколкі ад гранат, а таксама кантузію. Баль узнагароджаны медалём «За баявыя заслугі». «Прадзед памёр намнога раней, чым я нарадзіўся, але ўсе гэтыя гісторыі расказвала мая мама», — адзначыў малады чалавек.
Праект «Поезд Памяці» ініцыяваны кіраўнікамі Савета Рэспублікі і Савета Федэрацыі. У гэтым годзе ён аб’яднаў 200 нашчадкаў пераможцаў — прадстаўнікоў народаў былых рэспублік Савецкага Саюза, якія ў 1945 годзе атрымалі агульную Перамогу над нацызмам, і ўдзельнікаў з краін антыгітлераўскай кааліцыі. Школьнікі падарожнічаюць па агульным маршруце і знаёмяцца са мноствам памятных мясцін, прысвечаных подзвігу продкаў у час Вялікай Айчыннай вайны.
