Абмен ваеннапалоннымі паміж Расіяй і Украінай правялі на тэрыторыі Беларусі
23 кастрычніка, Гомельскі раён . Чарговы абмен ваеннапалоннымі паміж Расіяй і Украінай прайшоў у пункце пропуску «Новая Гута»,
Беларусь, прадаўжаючы выконваць міратворчую місію, зноў выступіла пляцоўкай для абмену ваеннапалоннымі. Расія і Украіна перадалі па 270 чалавек. 
Беларускі бок забяспечыў усю неабходную лагістыку: пасадка самалётаў у аэрапорце Гомеля, рух калоны аўтобусаў у пункт пропуску «Новая Гута», дзе і адбыўся абмен. Акрамя таго, для ўсіх падрыхтавалі гарачае харчаванне, сухія пайкі. Аказаць пры неабходнасці медыцынскую дапамогу былі гатовы беларускія брыгады медыкаў. 
Сваім другім днём нараджэння лічыць вяртанне дадому ва Украіну ваеннапалонны Арцём. Паводле яго слоў, сувязь з роднымі была надоўга перапынена. «І толькі чатыры месяцы таму я даведаўся, што мае бацькі і сын чакаюць мяне, брат таксама са сваёй сям’ёй. У іх усё добра. Я хутка буду дома. Дзякуй усім родным, хто дачакаўся мяне. Хочацца пачуць усіх. Чатыры з паловай гады — моцны тэрмін (для разлукі з роднымі. — Заўвага БЕЛТА)», — падзяліўся мужчына. 
З нецярплівасцю чакае сустрэчы з роднымі і Яраслаў. «Унучка ў мяне нарадзілася Яраслава за гэты час. Год і два ўжо. Дачка ўніверсітэт заканчвае ў Адэсе, старэйшая замуж выйшла. Усё добра ў іх», — адзначыў ён. 
«Сам я нарадзіўся каля Беларусі — Валынская вобласць. Тавары беларускія ў нас попытам там (карысталіся. — Заўвага БЕЛТА). Дзякуй вам за ўсё, за дапамогу. І няхай усё будзе добра, будзе мір, будзе дружба», — пажадаў Яраслаў.
Ваеннапалонны Валерый спадзяецца, што дома ва Украіне яго чакаюць жонка і дзеці. «Я іх не бачыў амаль пяць гадоў. Дзеці ў мяне падраслі ўжо. Калі ад’язджаў, было шэсць гадоў старэйшаму, толькі ў першы клас пайшоў. Меншаму на два гады менш», — расказаў пра сваіх родных ён. 
Праз два тыдні ў мужчыны дзень нараджэння. «І Бог падарыў мне такое: самы лепшы дзень нараджэння — вяртанне дадому да сваёй сям’і. Спадзяюся, што ўсе жывыя, здаровыя і чакаюць мяне. Гэта, напэўна, самы вялікі падарунак (акрамя, вядома, нараджэння дзяцей) — вяртацца на сваю родную зямлю, да сваіх родных і блізкіх, да сваёй любімай сям’і», — не стрымаў слёз Валерый.
Зусім хутка родных убачыць і Іван з расійскага Пяцігорска. «Дома чакаюць жонка і сын — яму дзевяць гадоў, у 3-м класе вучыцца. Цяпер у санаторыі. Так хочацца іх абняць», — сказаў мужчына. Паводле яго слоў, менавіта думкі аб родных дапамагалі не губляць дух увесь гэты час. «Так, дапамагалі і вера ў душы, і надзея, што ўсё добра», — дадаў Іван. 
Ён прызнаўся: як толькі ўбачыў стэлу з надпісам «Рэспубліка Беларусь», нахлынулі эмоцыі. «Не верыцца, што ўсё адбылося. Калі іншыя хлопцы ад’язджалі, мы радаваліся за іх, разумелі, што абмены ідуць, і чакалі свайго часу», — адзначыў ён.
Іван падзякаваў Беларусі за дапамогу ў гэтым працэсе, за яе міратворчую місію. «Паспытаў ужо беларускую ежу. Вельмі смачны абед. І суп, і грэчка, і выпечка. Усё па-хатняму. Прыеду дадому — усіх абніму, і больш нічога ў жыцці не трэба. Усё астатняе такія дробязі. Дзякуй вам вялікі», — дадаў ён. 
Яго цёзка са Свярдлоўскай вобласці хутка таксама ўбачыць сваіх родных. «Мяне дома чакаюць маці, тата, браты, сёстры. Год у палоне быў. Звязацца за гэты час з роднымі ўдалося толькі аднойчы. Маці напярэдадні абмену папярэдзілі, што я трапіў на абмен. Калі патэлефанаваў сёння, спытала, ці хутка буду дома. А я ўжо адчуваю сябе дома ў Беларусі. Калі ўехалі ў Беларусь, крыху пусціў слязу, праўда, хоць на эмоцыі мяне ў жыцці прабівала рэдка. Я вельмі рады, задаволены, што я тут, што дыхаю гэтым паветрам», — адзначыў Іван.
Першы званок пасля года разлукі Валянціна з Далёкага Усходу — роднай сястры. «Маці і дзецям скажаш, што ў мяне нармальныя справы. Я ў Беларусі. Перазваню яшчэ», — дрыжаў голас мужчыны. 
«Мяне чакае вялікая сям’я. Трое дзяцей, сястра, матуля — яна, на жаль, дрэнна сябе адчувае апошнім часам. Пачуцці — не перадаць словамі. Дапамагала ўвесь гэты час вера ў тое, што рана ці позна нас памяняюць, і мы будзем дома з роднымі», — не стрымаў слёз Валянцін.
Шмат эмоцый у чаканні сустрэчы з роднымі і ў Антона з Краснаярска. Паводле яго слоў, у імгненні, калі рукі апускаліся, менавіта думкі аб доме дапамагалі. «І яшчэ таварышы па службе, якія не давалі журыцца, не давалі стрыжню праваліцца», — зрабіў акцэнт ён.
«Па дарозе сёння, калі ўбачыў уязны знак у Рэспубліку Беларусь, я заплакаў, калі шчыра. Не паверыў. У мяне мандраж унутры, мурашкі, паколванне, што нарэшце дадому, што хутка ўбачышся са сваякамі. Беларускі бок сустрэў нас проста цудоўна, далі гарачы абед, сухпайкі, стаўленне наогул выдатнае», — удзячны Антон. 
Беларусь, нязменна прытрымліваючыся міралюбнай пазіцыі, прадаўжае аказваць садзейнічанне ў забеспячэнні гуманітарных маршрутаў, у пытаннях уз’яднання сем’яў, абмену ваеннапалоннымі, целамі загінулых ваеннаслужачых. Толькі за апошнія два дні ў беларускім прыграніччы ў пункце пропуску «Новая Гута», акрамя абмену ваеннапалоннымі, двойчы адбыліся гуманітарныя місіі па ўз’яднанні расійскіх, украінскіх сем’яў — учора 11 чалавек адправіліся з Расіі ва Украіну, тры — да блізкіх з Украіны, і ўжо сёння па сем чалавек з Украіны і Расіі змогуць сустрэцца са сваімі роднымі. Таксама ўчора адбыўся чарговы абмен целамі загінулых ваеннаслужачых паміж Расіяй і Украінай.
Фота Марыны Васільевай
