Знаёмства з беларускай сталіцай і яе подзвігам. «Поезд Памяці» сустрэлі ў Мінску
Навіны сюжэта «Маладзёжная палітыка Беларусі » Танцы, плёначныя фатаграфіі і духоўнае абуджэнне. Пра што здымаюць кіно маладыя беларускія рэжысёры Лукашэнка: у моладзі ў Беларусі ёсць усе ўмовы для рэалізацыі грандыёзных ідэй, ініцыятыў і планаў 3 ліпеня, Мінск . «Поезд Памяці» сустрэлі ў Мінск, Для 200 удзельнікаў маштабнага праекта — нашчадкаў пераможцаў — прадстаўнікоў народаў былых рэспублік Савецкага Саюза, якія атрымалі ў 1945 годзе агульную Перамогу над нацызмам, а таксама прадстаўнікоў краін антыгітлераўскай кааліцыі — гэты прыпынак стаў апошнім.
Юнакі і дзяўчаты пабывалі ўжо ў 12 гарадах: 7 — у Беларусі, 5 — у Расіі. Першым прыпынкам маршруту стаў горад-герой Брэст, дзе госці змаглі паглыбіцца ў гісторыю Вялікай Айчыннай вайны і больш даведацца аб яе пачатку. Сёння яны спыніліся ў беларускай сталіцы, наведаюць мемарыяльныя комплексы «Курган Славы» і «Хатынь», гісторыка-культурны комплекс «Лінію Сталіна» і іншыя памятныя мясціны, якія расказваюць пра подзвіг продкаў.
Моладзь вітаў намеснік старшыні Мінгарвыканкама Андрэй Стрыгельскі. «Восемдзесят два гады таму 3 ліпеня нашы дзяды і прадзеды гераічна вызвалілі горад Мінск — сталіцу Беларусі. Менавіта гэты дзень пакладзены ў аснову святкавання галоўнага дзяржаўнага свята нашай краіны — Дня Незалежнасці. Вельмі сімвалічна, што вы, удзельнікі цудоўнага праекта «Поезд Памяці», сёння ў сталіцы Беларусі. Ад імя кіраўніцтва горада і ўсіх мінчан я віншую вас з Днём Незалежнасці. Упэўнены, што два дні знаходжання тут запомняцца назаўсёды, таму што горад-герой славіцца мінулым, памятае сваіх герояў і ўпэўнена ідзе наперад. Памятайце гераічны подзвіг сваіх продкаў, любіце нашы краіны, умацоўвайце дружбу. Менавіта вам будаваць будучыню нашых дзяржаў», — звярнуўся ён да ўдзельнікаў.
Леў Насовіч рады, што хлопцы і дзяўчаты прыехалі ў яго родны горад. Мінскі вакзал для яго — асаблівае месца, бо тут пачалася яго сям’я. «У 1944 годзе пасля вызвалення Мінска мой прадзед Андрэй Мяфодзьевіч Грыгарэнка з Украіны прыехаў сюды. Кожны дзень ён глядзеў у твар смерці, праводзячы размініраванне дарог і чыгуначных пуцей, каб у горад магло вярнуцца жыццё. За свой подзвіг ён быў узнагароджаны баявым медалём. Калі Мінск вызвалілі і пачалі перабудоўваць, сюды ж прыслалі маю прабабку Вольгу Мікалаеўну Сіманоўскую і яе маці, якая была ваеннай медсястрой. Іх адправілі разбіраць завалы разбуранага горада», — сказаў ён.
«Мае прабабка і прадзед сустрэліся на Мінскім вакзале, сярод эшалонаў. У 1944 годзе яны пакахалі адзін аднаго, а ў 1945-м у іх нарадзілася мая бабуля, якой цяпер 80 гадоў. Сваё мірнае жыццё яны пачалі будаваць літаральна ў будцы чыгуначнага стрэлачніка. У маёй бабулі не было цацак, паркаў і каруселей. Замест гэтага, як расказвала мне маці, бабуля правяла дзяцінства на вакзале і гуляла па шпалах», — дадаў школьнік.
На яго думку, гэта было пакаленне, якое вырасла на руінах, але абсалютна верыла ў Перамогу жыцця. Яго бабуля паступіла ў вучылішча і стала ткачыхай, а пазней пайшла працаваць на авіярамонтны завод, дзе ўжо больш за 30 гадоў працуе і яго маці.
Леў Насовіч не чакаў, што знойдзе столькі сяброў, будзе з’яўляцца ў кадры і даваць інтэрв’ю. Ён упэўнены, што прадоўжыць узаемадзейнічаць з хлопцамі і дзяўчатамі з усіх краін і будзе ведаць, што ўсюды яго сустрэнуць сардэчна.
Праект «Поезд Памяці» ініцыяваны кіраўнікамі Савета Рэспублікі і Савета Федэрацыі. Школьнікі падарожнічаюць па агульным маршруце і знаёмяцца з мноствам памятных мясцін, прысвечаных подзвігу нашых продкаў у час Вялікай Айчыннай вайны.
Фота Андрэя Сіняўскага
