«Не толькі народ павінен ісці да ўлады, але і ўлада да народа». Якім быў гэты рух у 2006 годзе 

Аляксандр Лукашэнка прыняў удзел у цырымоніі пуску прыроднага газу ў Докшыцах, 12 студзеня 2006 года Навіны сюжэта «»Як гэта было» // «Як гэта было: DOC». YouTube-праекты » «Палітыка адна — якасць». Якія прарывы Беларусь зрабіла ў 2016 годзе Лукашэнка: мы ствараем дзяржаву для народа. Як развівалася Беларусь у 2007 годзе? За мінулыя 20 гадоў у свеце змянілася шмат. Змянілася, вядома, і наша краіна. Але нязменна ў цэнтры беларускай палітыкі — чалавек. 2006 год у гісторыі Беларусі — гэта перыяд важных палітычных падзей, падвядзенне вынікаў праведзенай работы і пачатак новага эканамічнага этапу. Беларусь у 2006 годзе — гэта краіна, у якой хочацца жыць, працаваць і гадаваць дзяцей. Зроблена ўжо нямала: падвоены валавы ўнутраны прадукт, вырашана харчовая праблема, павялічаны інвестыцыі і выпуск прамысловай прадукцыі, а таксама падвоены аб’ём знешняга гандлю. Эканоміка працуе на кожнага беларуса: у краіне выплачваецца 10 відаў дапамог, доля расходаў на сацыяльныя патрэбы насельніцтва перавышае 60% дзяржаўнага бюджэту. Дзякуючы выкананню важнейшых пунктаў праграмы сацыяльна-эканамічнага развіцця краіны на 2001-2005 гады, у 2006-м ужо можна гаварыць не аб аднаўленні, а аб развіцці Беларусі. Ключавой задачай на наступную пяцігодку было вызначана павышэнне якасці жыцця людзей. Асноўнай мэтай Прэзідэнт назваў забеспячэнне магчымасцей для ўсебаковага развіцця чалавека. Было вызначана, што новы этап дзяржаўнага будаўніцтва будзе праходзіць пад лозунгам «Дзяржава для народа, для чалавека». У новым выпуску праекта «Як гэта было» раскажам падрабязнасці.
Галоўная крыніца багацця — беларусы
Галоўнай палітычнай падзеяй 2006 года сталі выбары Прэзідэнта Беларусі. Галоўнай дзеючай асобай электаральнай кампаніі — народ. Галоўнай крыніцай нашага багацця ў сваёй перадвыбарнай праграме Аляксандр Лукашэнка назваў беларусаў. А сваёй галоўнай задачай акрэсліў забеспячэнне ў краіне высокага ўзроўню жыцця. У гісторыі незалежнай беларускай дзяржавы гэта былі трэція прэзідэнцкія выбары. За два гады да гэтага на рэспубліканскім рэферэндуме беларусы прагаласавалі за зняцце абмежаванняў для адной асобы на два прэзідэнцкія тэрміны. Такім чынам, Аляксандр Лукашэнка перавыбіраўся на трэці тэрмін выключна па волі народа. Электаральная кампанія вызначылася і беспрэцэдэнтнай колькасцю наглядальнікаў — 30 тыс. унутраных і больш за паўтары тысячы міжнародных. Для апошніх работа на выбарах стала добрай магчымасцю ўбачыць, ці сапраўды, як кажуць на Захадзе, Беларусь — апошняя дыктатура Еўропы. Запомніліся выбары 2006 года рэкорднай яўкай выбаршчыкаў. Свой грамадзянскі абавязак выканалі 92,9% выбаршчыкаў. 83% выбаршчыкаў аддалі свой голас за дзеючага Прэзідэнта. Гэта была беспрэцэдэнтная перамога Аляксандра Лукашэнкі. Выбары Прэзідэнта Беларусі 19 сакавіка 2006 года
Гэтыя выбары, на жаль, сталі першай электаральнай кампаніяй у гісторыі Беларусі, на якой на ўсю моц сталі правярацца ў дзеянні тэхналогіі каляровых рэвалюцый. Пасля закрыцця выбарчых участкаў на Кастрычніцкай плошчы Мінска пачалі збірацца актывісты пратэснага руху. Патрабавалі пераліку галасоў. Раней такія сцэнарыі ўжо адпрацоўваліся ва Украіне і Грузіі, механізм быў у асноўным наладжаны. Аднак у Беларусі даў збой. «Рэвалюцыя, пра якую так шмат гаварылі, а сёй-той і рыхтаваў яе, у Беларусі правалілася. Інакш і быць не магло. Такога беспрэцэдэнтнага знешняга націску і агрэсіўных антынародных паводзін так званай апазіцыі навейшая гісторыя Беларусі яшчэ не ведала. У гэтым я бачу вышэйшую ступень непавагі да ўласнага народа, да яго права на самастойны выбар. Але, з другога боку, гэты націск звонку і знутры толькі садзейнічаў таму, што мы атрымалі такі ашаламляльны вынік, падтрымку абсалютнай большасці беларускага народа. Менавіта ў гэтым момант ісціны», — адзначаў Аляксандр Лукашэнка на прэс-канферэнцыі пасля выбараў.
Рэвалюцыйны падыход і вырашэнне пытанняў на вуліцы — гэта шлях у нікуды, што ў Беларусі заўсёды выдатна разумелі. Вынікі такіх дзеянняў — збядненне людзей і страта рэальнага суверэнітэту — нікому не патрэбны. Таму насуперак націску звонку беларусы ўмацоўвалі свой суверэнітэт і незалежнасць. І аб гэтым Прэзідэнт гаварыў яшчэ да выбараў і «плошчы». «Нават нашы апаненты не могуць не прызнаваць, што мы стварылі незалежную дзяржаву. Мы стараліся гэта зрабіць, і мы гэта зрабілі. Людзі гэта бачаць. Вядома, нашым апанентам, апазіцыі, вельмі не хацелася, каб гэтага дабіліся менавіта мы. Але нас Гасподзь, напэўна, упаўнаважыў зрабіць гэту вялікую справу. Думаю, гэта пытанне ўжо проста не падлягае дыскусіі», — адзначаў Аляксандр Лукашэнка ў інтэрв’ю беларускім тэлеканалам. Падлік галасоў на выбарчым участку №118 г.Гродна, 19 сакавіка 2006 года
Выступаючы на ​​цырымоніі ўступлення на пасаду Прэзідэнта, Аляксандр Лукашэнка падкрэсліў, што ўсе папярэднія поспехі Беларусі былі дасягнуты без рэвалюцый і шокавых узрушэнняў. А значыць, выбраная стратэгія развіцця аказалася правільнай і Беларусь ад яе ўжо не адмовіцца.
Першая пасля прэзідэнцкіх выбараў нарада на вышэйшым узроўні была прысвечана тэме аптымізацыі дзяржапарату. Аб кардынальных змяненнях размова не вялася. Патрэбны былі карэкціроўкі. Прэзідэнт вылучыў два прынцыпы. Першы — увесь дзяржапарат павінен забяспечыць плаўны пераход ад «ручнога» кіравання дзяржавай, у якой пераважаюць адміністрацыйныя метады, да эканамічнага рэгулявання. Другі прынцып, але, зразумела, другі не па значнасці, заключаўся ў самім дэвізе пяцігодкі «Дзяржава для народа, для чалавека», што мела на мэце змяненне стылю і метадаў работы дзяржаўных структур. Тут Прэзідэнт быў катэгарычны: кіраўнікі, якія лічаць, што могуць працаваць без належнай увагі да людзей, у сваіх крэслах не затрымаюцца. Сярод задач па аптымізацыі кіраўніцкай структуры кіраўнік дзяржавы таксама вылучыў неабходнасць фарміравання дакладных і зразумелых правіл гульні ў бізнесе. Аляксандр Лукашэнка настойваў: сістэма павінна эфектыўна, аператыўна, без цяганіны і фармалізму вырашаць надзённыя праблемы людзей. Кульмінацыяй работы па дэбюракратызацыі дзяржаўных органаў стала з’яўленне службы «Адно акно». Акрамя таго, быў падпісаны шэраг нарматыўных актаў, у якіх дакладна акрэслілі рэалізацыю новага падыходу ў рабоце з людзьмі. Галоўным стала Дырэктыва Прэзідэнта.
«Дзеці — гэта шчасце не толькі ў доме, але і ў дзяржаве»
Якія важныя задачы ні вырашаліся б у дзяржаўным апараце, эканоміцы, прамысловасці, сельскай гаспадарцы, галоўным у нашай краіне застаецца чалавек. Яго здароўе, бяспека і ўпэўненасць у будучым. У 2006-м у Беларусі рабілі ўсё, каб людзей у краіне станавілася як мага больш. Указам Прэзідэнта год быў аб’яўлены Годам маці. «Найважнейшыя задачы, якія стаяць перад намі, — гэта павышэнне нараджальнасці, зніжэнне смяротнасці і ўмацаванне сям’і. Гэта праблемы дзяржаўнай важнасці. Калі хочаце, праблемы выжывання нашай дзяржавы ў будучым», — падкрэсліваў Аляксандр Лукашэнка на пасяджэнні ІІІ Усебеларускага народнага сходу.
Прэзідэнт быў упэўнены: для вырашэння гэтай праблемы трэба зрабіць усё. Задача мінімум — ліквідаваць дэмаграфічныя нажніцы, ураўнаваўшы паказчыкі па нараджальнасці і смяротнасці. Задача максімум — перавысіць нараджальнасць над смяротнасцю. «Дзеці — гэта шчасце і радасць не толькі ў доме, але і ў дзяржаве», — адзначаў Прэзідэнт. А для таго, каб гэтага шчасця ў кожнай сям’і станавілася больш, дзяржава прыняла комплекс мер. Усе яны былі сабраны ў праграме «Дзеці Беларусі», разлічанай на пяцігодку. Паэтапна павышаліся дапамогі на дзяцей і матэрыяльная падтрымка шматдзетных. Указам Прэзідэнта быў устаноўлены адзіны памер дапамогі на дзяцей ва ўзросце трох гадоў для працуючых і непрацуючых жанчын. Рэгламентавалася будаўніцтва жылля для шматдзетных сем’яў і сем’яў, якія ўзялі на выхаванне дзяцей-сірот. Удасканальвалася сістэма медыцынскай дапамогі і рэабілітацыі для дзяцей-інвалідаў. Былі прыняты меры і для вырашэння жыллёвага пытання. Сем’ям з трыма дзецьмі спісвалася 30% запазычанасці па льготным крэдыце на жыллё, сем’ям з чатырма дзецьмі — 50%. А сем’ям, у якіх выхоўвалася больш за пяць дзяцей — усе 100%. Аляксандр Лукашэнка наведаў РНПЦ «Маці і дзіця», 13 кастрычніка 2006 года
Ці атрымалася ў Год маці вырашыць пастаўленыя задачы? Звернемся да лічбаў. Існуе два ўніверсальныя паказчыкі якасці медыцынскай дапамогі — мацярынская і дзіцячая смяротнасць. У 1997-м у Беларусі мацярынская смяротнасць складала 27 чалавек на 100 тыс. У 2006-м — ужо 15, а паказчык дзіцячай смяротнасці склаў 5,3 праміле — гэта лічба вывела Беларусь у лік сусветных лідараў па захаванні жыцця дзяцей. І праз 20 гадоў Беларусь застаецца краінай з адным з самых нізкіх паказчыкаў дзіцячай смяротнасці ў свеце — 2,9 на тысячу народжаных жывымі. Каэфіцыент мацярынскай смяротнасці на гэты момант не перавышае 1,5 выпадку на 100 тыс.
Прэзідэнт вынікамі Года маці застаўся задаволены. Дынаміка нараджальнасці была добрай, за што кіраўнік дзяржавы, у першую чаргу, падзякаваў беларускім жанчынам.
«Гэта неадкладнае патрабаванне часу»
У 2006 годзе на фінішную прамую выйшла газіфікацыя населеных пунктаў. У сакавіку Прэзідэнт запаліў сімвалічны факел у гарадскім пасёлку Акцябрскі Гомельскай вобласці. З гэтага часу ў рэгіёне атрымлівалі прыродны газ 18 гарадоў, 12 пасёлкаў гарадскога тыпу і амаль 230 сельскіх населеных пунктаў. Але работа соцень людзей, якія праз балоты, лясы і рэкі цягнулі ніткі газаправодаў, прадаўжалася. «Прыродны газ — гэта не толькі павышэнне эфектыўнасці эканомікі, але і экалагічна чыстае паліва, якое так неабходна чалавеку. У савецкі час у асноўным газіфікаваліся населеныя пункты, якія прылягаюць да трасы магістральных трубаправодаў. Вядома, гэта патрабавала меншых грашовых сродкаў, але і тармазіла сацыяльна-эканамічнае развіццё малых гарадоў, сельскіх населеных пунктаў, уплывала на дабрабыт жыхароў. Менавіта таму мы ўзяліся за вырашэнне задачы газіфікацыі Беларусі», — гаварыў кіраўнік дзяржавы на ўрачыстай цырымоніі пуску прыроднага газу ў горадзе Докшыцы. Аляксандр Лукашэнка прыняў удзел у цырымоніі пуску прыроднага газу ў Докшыцах, 12 студзеня 2006 года
За перыяд з 1995 па 2006 год у плане газіфікацыі было зроблена больш, чым за ўсе папярэднія гады. Вядома, гэта патрабавала немалых затрат. У актыўнай газіфікацыі, дарэчы, былі і эканамічныя прычыны. «Зніжэнне энергаёмістасці вытворчасцей у рэальным сектары эканомікі, забеспячэнне рацыянальнага выкарыстання энергарэсурсаў у камунальна-бытавой сферы, больш шырокае выкарыстанне мясцовых відаў паліва — гэта неадкладнае патрабаванне часу і сацыяльна-эканамічнай палітыкі, якая праводзіцца беларускай дзяржавай», — падкрэсліў Прэзідэнт на цырымоніі пуску прыроднага газу ў Акцябрскім. Аляксандр Лукашэнка прыняў удзел у цырымоніі пуску прыроднага газу ў гарадскім пасёлку Акцябрскі, 15 сакавіка 2006 года
Кожны раз, калі Аляксандр Лукашэнка прымаў удзел у цырымоніях падводу прыроднага газу да населеных пунктаў, узнімалася пытанне падключэння прыватных дамоў да газазабеспячэння. Кропку паставіў указ №368. Дакумент і зацверджанае ім палажэнне «Аб газіфікацыі прыродным газам эксплуатуемага жыллёвага фонду грамадзян» зрабілі працэдуру падключэння да газазабеспячэння больш простай і менш затратнай для людзей. Частка затрат — 30% кошту работ — аплачвалася за кошт бюджэтных сродкаў. Астатнюю суму аплачвалі самі грамадзяне, аднак і тут былі прадугледжаны меры падтрымкі — ільготны банкаўскі крэдыт на тэрмін да двух гадоў пад 3% гадавых.
Штрых да развіцця краіны
У дзяржаве для народа клапоцяцца не толькі аб матэрыяльных дабротах для людзей, але і аб духоўным развіцці асобы. Увасабленнем гэтага ў 2006-м стала адкрыццё важнейшых устаноў. Самым знакавым стаў новы будынак Нацыянальнай бібліятэкі. На цырымоніі адкрыцця Прэзідэнт пажадаў, каб ён стаў сімвалам маладой, незалежнай краіны, нашай візітнай карткай, увасабленнем важных рыс характару беларускага народа. Так і адбылося. Будоўля стала агульнанароднай. Сродкі выдзяляліся з рэспубліканскага і мясцовых бюджэтаў усіх абласцей і сталіцы. Сюды ж накіроўваліся грошы, заробленыя на рэспубліканскіх суботніках. У час суботнікаў на будаўніцтве бібліятэкі двойчы працаваў і кіраўнік дзяржавы. Прэзідэнт атрымаў і першы чытацкі білет. Унікальны будынак стаў не толькі інтэлектуальнай скарбніцай, але і буйным інфармацыйным і сацыякультурным цэнтрам. Хутка пасля адкрыцця тут праходзілі саміты кіраўнікоў дзяржаў — членаў ЕўрАзЭС і АДКБ. А яшчэ — стварэнне такога збудавання стала выдатнай школай для прамысловасці і будаўніцтва. Адкрыццё Нацыянальнай бібліятэкі, 16 чэрвеня 2006 года
У той год у краіне з’яўляліся і новыя навучальныя ўстановы. У красавіку быў падпісаны ўказ аб стварэнні ўстановы «Палескі дзяржаўны ўніверсітэт» на базе Пінскага банкаўскага каледжа. Матывацыя была наступная: стварыць універсітэт даследчага тыпу. Асноўным інструментам у новай ВНУ вызначылі інтэграцыю навукі, вытворчасці і прыкладной падрыхтоўкі спецыялістаў на базе вышэйшай школы. Гэта быў важны крок у вырашэнні глабальнай задачы, пастаўленай Прэзідэнтам — даць імпульс для развіцця Палесся. Палескі ўніверсітэт пачаўся з двух факультэтаў, цяпер іх пяць. Няцяжка здагадацца, у якой навучальнай установе Прэзідэнт правёў 1 верасня 2006 года. «Слаўны горад атрымаў добрую сучасную ВНУ. Зрэшты, гэта падзея хоць і значная, але ўсяго толькі штрых… Штрых да нармальнага развіцця краіны. Такога, як і трэба ў цяперашнім жыцці. Правільнага і карыснага людзям развіцця», — адзначыў тады Аляксандр Лукашэнка на адкрыцці ўніверсітэта.
У 2006 годзе ў краіне актыўна ствараліся спартыўныя аб’екты. Пінск, дарэчы, радаваўся не толькі адкрыццю ўніверсітэта, але і спартыўнага комплексу «Хваля». А дакладней, першай чаргі комплексу — стадыёна на 3 тыс. месцаў. Поўным ходам ішло будаўніцтва лядовай арэны і 50-метровага басейна. І другі беларускі раённы цэнтр, Жлобін, у 2006-м набыў універсальны спартыўны комплекс: на адкрыцці лядовай арэны прысутнічаў асабіста Прэзідэнт.
Развівалася спартыўная інфраструктура і ў сталіцы. У Мінску быў адкрыты Гарадскі цэнтр алімпійскага рэзерву па тэнісе. Тэніс, дарэчы, у даўгу не застаўся. У лютым 2006 года ў 1/8 фіналу Кубка Дэвіса беларусы абыгралі іспанцаў, другую на той момант каманду свету. Выступленнем беларускіх спартсменаў быў задаволены сам кіраўнік дзяржавы. А вось вынікі зімовых Алімпійскіх гульняў ні Прэзідэнта, ні балельшчыкаў, мякка скажам, не ўразілі. У італьянскім Турыне нашу краіну прадстаўлялі 27 спартсменаў. Вялікія надзеі ўскладалі на зборныя па біятлоне і фрыстайле. Біятланісты за медалі не зачапіліся, лепшым вынікам стала чацвёртае месца жаночай эстафетнай чацвёркі. Фрыстайлісты ў асноўным чаканні апраўдалі — прынеслі адзін бронзавы медаль. «Трэба аб’ектыўна прызнаць, што, за выключэннем нацыянальнай каманды па фрыстайле, іншыя спартсмены не дасягнулі тых вынікаў, якія маглі паказаць і якіх ад іх чакалі ў Беларусі», — так ацаніў выступленне спартсменаў Прэзідэнт.
«Гэту дынаміку нам ніяк нельга страціць»
Незалежнасць, сацыяльна арыентаваная дзяржава — тэрміны не толькі палітычныя, але і эканамічныя. У 2006-м краіна развівалася, апярэджваючы прагнозныя значэнні. Напрыклад, рост валавога ўнутранага прадукту планаваўся на 7-8,5%, а па выніках года вырас на 9,9%. Выраслі і золатавалютныя рэзервы краіны — на 1 студзеня 2006 года залаты запас краіны склаў 25,02 т. Для параўнання, у 1999 годзе ў запасе было 1,2 т. Па аб’ёме золатавалютных рэзерваў Беларусь лідзіравала сярод краін СНД, уступаючы толькі Расіі і Казахстану.
Эканамічныя паказчыкі радавалі, але ні ў якім разе не расслаблялі. «Мы шмат зрабілі, каб рушыць наперад па прыярытэтных напрамках. У апошнія гады Беларусь дынамічна развіваецца і знаходзіцца на пэўным уздыме. Гэту дынаміку нам ніяк страціць нельга. Таму што гэта будзе страта не проста ў тэмпах росту, гэта будзе страта ў даходах нашых людзей, страта іх даверу да ўлады. І, скажам шчыра, аслабленне нашага міжнароднага статусу», — падкрэсліў Аляксандр Лукашэнка на нарадзе з прадстаўнікамі загранустаноў.
У 2006 годзе аб’ёмы выпуску прамысловай прадукцыі выраслі. У дзяржаве для народа людзі мелі магчымасць працаваць на сучасных, тэхналагічных вытворчасцях, ствараць прадукцыю, якая прыносіла грошы, а, значыць, і зарплаты. Заработная плата насельніцтва, дарэчы, дэманстравала ўстойлівы рост. Што датычыцца прамысловасці, то задавалі тон, зразумела, флагманы. Да 2006 года першае рудаўпраўленне «Беларуськалія» было поўнасцю выпрацавана. Кансерваваць дарагую інфраструктуру, абагачальную фабрыку, склады — зусім не гаспадарскі падыход. За некалькі кіламетраў воддаль геолагі адкрылі новае радовішча калію. І тады Прэзідэнт, адгукнуўшыся на ініцыятыву гарнякоў, распарадзіўся пачаць будаўніцтва Чырванаслабодскага рудніка. Ход будоўлі ён інспектаваў асабіста.
І калі работу ў салігорскіх шахтах бачылі ў асноўным спецыялісты, то работу Беларускага аўтамабільнага завода было складана не заўважыць звычайнаму чалавеку. Ад БелАЗ-75600 грузападымальнасцю 320 т дух займала нават у Прэзідэнта. І ён, верачы ў здольнасці белазаўцаў, не сумняваўся, што яны змогуць замахнуцца і на будаўніцтва яшчэ больш грузападымальных машын. Спойлер з будучыні: Прэзідэнт тады меў рацыю, ужо ў 2013 годзе свет убачыў БелАЗ-75710 грузападымальнасцю 450 т.
«Беларусы ў XXI стагоддзі застануцца беларусамі»
Асобна адзначым, што ўсе поспехі беларускай эканомікі і прамысловасці былі дасягнуты дзякуючы эвалюцыйнаму шляху. Без якіх-небудзь шокавых узрушэнняў. А як ішлі справы на знешнім контуры? Тут у беларускіх падыходах таксама не было ніякіх радыкальных перамен. Ключавыя прынцыпы — эканамічныя інтарэсы, нарошчванне экспарту і шматвектарнасць — засталіся нязменнымі. Аляксандр Лукашэнка ў час сустрэчы з прэм’ер-міністрам Малайзіі Абдулой Ахмадам Бадаві, 15 верасня 2006 года
У 2006 годзе важны крок быў зроблены ў адносінах з галоўным партнёрам — Расіяй. На пасяджэнні Вышэйшага дзяржаўнага савета Саюзнай дзяржавы прэзідэнты падпісалі пагадненні аб роўнасці правоў грамадзян дзвюх краін на свабоду перамяшчэння, выбару месца знаходжання і жыхарства на ўсёй тэрыторыі саюза ад Брэста да Уладзівастока. Бакі канчаткова вызначыліся ў галоўным на той момант пытанні: з гэтага часу беларусы і расіяне не з’яўляюцца іншаземцамі на тэрыторыях дзвюх дзяржаў. Аляксандр Лукашэнка акцэнтаваў, што гэтыя пагадненні зрабілі саюз Беларусі і Расіі больш камфортным менавіта для жыцця людзей.
Што датычыцца супрацоўніцтва з іншымі дзяржавамі постсавецкай прасторы, то вылучым Азербайджан. У кастрычніку 2006 года адбыўся першы з моманту набыцця незалежнасці візіт прэзідэнта Азербайджана ў Беларусь. Па выніках перагавораў Аляксандр Лукашэнка і Ільхам Аліеў падпісалі дагавор аб супрацоўніцтве да 2015 года. Павышэнне цікавасці да Азербайджана тлумачылася проста. Эканоміка краіны паказвала рост нават не ў працэнтах, а ў дзясятках працэнтаў. У многім гэта было звязана з даходамі, якія пачала прыносіць «залатая жыла» — нафтавая прамысловасць. А ў Беларусі на той час ужо быў магутны нафтахімічны комплекс. Добрая аснова для ўзаемнай цікавасці і вялікіх сумесных перспектыў.
Пасля прэзідэнцкіх выбараў ЗША і Еўрапейскі саюз увялі супраць Беларусі персанальныя і эканамічныя санкцыі нібыта з-за неадпаведнасці выбараў міжнародным стандартам і падаўлення пратэстаў. Прэзідэнт на гэта адказаў проста: «Беларусы з вялікай павагай ставяцца да народаў ЗША і Еўрапейскага саюза. Але гэта не значыць, што мы гатовы сябе перарабляць пад які-небудзь вашынгтонскі, брусельскі або варшаўскі стандарт. Падабаецца гэта некаму ці не, але беларусы ў XXI стагоддзі застануцца беларусамі, еўрапейскім народам, са сваёй дзяржавай, культурай і традыцыямі».
Так, цікавасць да Беларусі праяўлялася далёка за межамі Еўрапейскага саюза. Далёкая дуга станавілася бліжэй. У ліпені 2006 года свой першы візіт у Беларусь здзейсніў прэзідэнт Венесуэлы Уга Чавес. Практычна ў любой галіне, аб якой ні заходзіла б размова ў час перагавораў, Венесуэла бачыла канкрэтную для сябе выгаду. Гэта краіна была зацікаўлена ў імпарце прадуктаў харчавання, сельскагаспадарчай і аўтамабільнай тэхнікі, прадукцыі машынабудавання і шмат іншага, што вырабляецца ў нашай краіне. У якасці перспектыўных напрамкаў супрацоўніцтва разглядалася стварэнне ў Венесуэле сумесных прадпрыемстваў на аснове беларускіх тэхналогій. Акрамя таго, Венесуэла была гатова стаць плацдармам, з якога Беларусь змагла б пашыраць свае эканамічныя інтарэсы ў Лацінскай Амерыцы. Лукашэнка на гэта адказаў, што прапанаваная мадэль супрацоўніцтва поўнасцю адпавядае беларускай эканамічнай стратэгіі. Бо сваё месца на сусветных рынках Беларусь заўсёды імкнулася заняць не простай таварнай экспансіяй, а праз стварэнне вытворчасцей, тым самым захоўваючы эканамічныя і сацыяльныя інтарэсы бакоў. Так пачыналася не толькі выгаднае супрацоўніцтва дзвюх краін, але і цесная дружба двух прэзідэнтаў. Дарэчы, менавіта Уга Чавес стаў першым кіраўніком лацінаамерыканскай дзяржавы, які наведаў Беларусь. У верасні 2006-га Аляксандр Лукашэнка зрабіў візіт на Кубу для ўдзелу ў саміце Руху недалучэння — на той момант буйнейшай пасля ААН арганізацыі, якая ўключала 116 краін. Беларусь на той момант ужо восем гадоў была паўнапраўным членам арганізацыі і ўдзел у Руху недалучэння адкрыў шэраг перспектыў. У першую чаргу, таму што гэта велізарная сіла ў міжнародных адносінах, якая аб’ядноўвае больш за 60% усіх дзяржаў — членаў ААН, на якую мог разлічваць Мінск пры адстойванні сваіх інтарэсаў у знешняй палітыцы. А інтарэсы знешняй палітыкі нашай дзяржавы, як мы ўжо гаварылі раней, залежаць непасрэдна ад інтарэсаў свайго народа.
Хто ж стварае дзяржаву для народа?
Дзяржаву для народа, для чалавека стварае не ўлада і не Прэзідэнт. Такую дзяржаву ствараюць самі людзі, кожны дзень на сваім рабочым месцы. І тых, хто асабліва ў гэтым мае поспех, у беларускай дзяржаве бачаць і цэняць. Прыклады? Калі ласка. У 2006 годзе Героямі Беларусі сталі адразу пяць чалавек. Ні да ні пасля столькі беларусаў адначасова не атрымлівалі вышэйшую ступень узнагароды ва ўзнагароднай сістэме краіны. Зорку Героя ў той год атрымаў Мітрапаліт Мінскі і Слуцкі Філарэт, Патрыяршы Экзарх усяе Беларусі, які адрадзіў духоўнае жыццё ў краіне. Свой уклад у духоўнае выхаванне беларусаў унёс мастак Міхаіл Савіцкі. Дзякуючы вучонаму-канструктару Міхаілу Высоцкаму Беларусь набыла імідж машынабудаўнічай краіны. Васіль Равяка, старшыня СВК «Прагрэс-Верцялішкі» Гродзенскага раёна, задаў высокую планку ў культуры земляробства. Старшыня праўлення Нацбанка Пётр Пракаповіч унёс значны ўклад у забеспячэнне ўстойлівых тэмпаў эканамічнага росту, а значыць, і ў павышэнне ўзроўню жыцця насельніцтва.
У Беларусі героі не носяць плашчы. Яны кожны дзень адказна працуюць і стараюцца зрабіць сваю краіну лепшай, зрабіць яе краінай для людзей, дзяржавай для народа. 

Источник