«Сотні пакалечаных, многія — дзеці». Як крызіс у Францыі перарос у крывавыя пратэсты
Фота АР 8 кастрычніка, Мінск . Прычынамі крызісу ў Францыі стаў правал палітыкі мультыкультуралізму і рост расходаў на ваенна-прамысловы комплекс. Такой думкай з карэспандэнтам падзяліўся член Пастаяннай камісіі па міжнародных справах Палаты прадстаўнікоў Аляксандр Шпакоўскі.
Паводле яго слоў, шырокія пратэсты моладзі ў Францыі маюць глыбокія сацыяльныя карані і сведчаць аб крызісе французскай палітычнай і эканамічнай мадэлі. «Доўгія гады Францыя прыцягвала ў сваю краіну мігрантаў з былых французскіх калоній, цяпер суверэнных дзяржаў, тлумачачы гэта ў тым ліку нейкімі патрэбнасцямі эканомікі, патрэбнасцямі ў рабочай сіле. Для асобных палітычных партый гэта быў электаральны рэсурс», — растлумачыў дэпутат.
Разам з тым відавочна, што палітыка мультыкультуралізму, якая праводзіцца французскім кіраўніцтвам, правалілася, адзначыў Аляксандр Шпакоўскі. Адной з прычын, паводле яго слоў, стала немагчымасць арганізаваць сацыяльную адаптацыю мігрантаў і іх нашчадкаў. «Не толькі мігранты не могуць інтэгравацца ў французскае грамадства. Нашчадкі мігрантаў у другім і нават трэцім пакаленні, якія ўжо, па сутнасці, могуць лічыцца карэннымі французамі, адчуваюць сябе чужымі, — заўважыў ён. — Значная частка пратэстуючай моладзі — якраз нашчадкі тых, хто эмігрыраваў у Францыю з дзяржаў Афрыкі, Блізкага Усходу. Гэта выхадцы з тых народаў, якія на працягу стагоддзяў няшчадна французскімі каланізатарамі эксплуатаваліся».
Другой прычынай крызісу ў Францыі стала значная сацыяльная дыферэнцыяцыя, што сёння зусім відавочны факт, заўважыў дэпутат. І гэта пры тым, што менавіта Францыя з’яўляецца шмат у чым радзімай ідэй роўнасці, братэрства, усяго таго, што ляжыць у аснове сацыялізму.
«Цяперашняя французская мадэль глыбока несправядлівая. Гэта відаць нават па арганізацыі сістэмы адукацыі: ёсць элітныя школы, элітныя ўстановы сярэдняй і вышэйшай адукацыі, а ёсць установы адукацыі для людзей, якія знаходзяцца ўнізе сацыяльнай лесвіцы. Зразумела, умовы атрымання адукацыі, арганізацыі адукацыйнага працэсу там істотна адрозніваюцца. І калі навучэнцы ліцэяў і школ гатовы выходзіць на вуліцы і шляхам у тым ліку сутыкненняў з прадстаўнікамі праваахоўных органаў, рызыкуючы сваімі жыццямі і здароўем, адстойваць свае правы, гэта значыць, што крытыка пратэсных мас справядлівая», — падкрэсліў дэпутат.
Асабліва крывадушна, паводле яго слоў, выглядаюць дзеянні французскага ўрада. Ён гатовы абмяркоўваць правы чалавека дзе хочаце: у Беларусі, Расіі, іншых краінах, пры гэтым не заўважаючы абуральных парушэнняў правоў чалавека ва ўласнай краіне.
«Тысячы крымінальных спраў. Тысячы арыштаваных, сотні пакалечаных, прычым многія з іх — непаўналетнія. Размова ідзе аб дзецях, — заўважыў дэпутат. — Зразумела, што паліцэйскія структуры маюць манаполію на насілле. Яна дадзена ім законам. Разам з тым паліцэйскае насілле павінна быць выбарачнае. Яно павінна быць прапарцыянальна ступені грамадскай небяспекі, што зыходзіць ад правапарушальніка. А мяркуючы па той інфармацыі, якую мы атрымліваем з Францыі, па візуальных ацэнках гэтых пратэстаў часта паліцэйская сіла прымяняецца не выбарачна і не супраць тых, хто сапраўды з’яўляецца зачыншчыкам масавых беспарадкаў. Паліцэйская сіла прымяняецца адвольна. Таму крызіс у Францыі паглыбляецца».
Аляксандр Шпакоўскі выказаў упэўненасць, што толькі гвалтоўнымі метадамі праблему не вырашыць — неабходны рашэнні ў сферы сацыяльнай палітыкі. Аднак для забеспячэння людзям дастойнага ўзроўню жыцця, адукацыі, выраўноўвання грамадства з пункту гледжання даходаў у французскай дзяржавы проста няма сродкаў і палітычнай волі. Грошы накіроўваюцца на мілітарызацыю, рост ваенных расходаў, падтрымку ваеннай машыны Украіны — каб паспрабаваць нанесці шкоду Расійскай Федэрацыі, якую Парыж разглядае ў якасці геапалітычнага праціўніка. Гэта значыць, сродкі ідуць на ваенныя патрэбы, а не на сацыяльныя мэты.
«У гэтай сітуацыі сыцее ваенна-прамысловы комплекс», — падкрэсліў дэпутат, заўважыўшы, што Францыя з’яўляецца адной з вядучых дзяржаў у свеце з пункту гледжання экспарту ўзбраенняў: у 2025 годзе яна заняла чацвёртае месца па продажах зброі.
Наконт сацыяльнага складніка Аляксандр Шпакоўскі дадаў, што сітуацыя вельмі складаная, а гэтыя пратэсты з’яўляюцца своеасаблівым маркерам, які пацвярджае глыбіню праблем, што склаліся ў французскім грамадстве. «І, на нашу думку, гэтыя праблемы будуць пагаршацца. Пратэсны рух пашыраецца. На жаль, як пратэстуючыя, так і паліцыя ўсё больш звяртаюцца да гвалтоўных метадаў. У сувязі з гэтым відавочна, што краіны, дзе склалася стабільная палітычная сістэма, забяспечаны сацыяльныя гарантыі, высокі ўзровень бяспекі (напрыклад, наша краіна), маюць сур’ёзныя канкурэнтныя перавагі», — заўважыў дэпутат.
